Ik vind het echt geweldig Michael, wat je hebt gepresteerd!
Natuurlijk heeft jouw bezemploeg je ook op de been fiets gehouden, maar uiteindelijk heb je zelf de motivatie moeten vinden en behouden, om het te halen. Ik vind het in ieder geval echt super! Gefeliciteerd!

He gozer, goed gedaan man.

Helaas was je aankomst, voor mij, niet in te plannen, dus ben ik bij je vertrek geweest en hebben we meegeleefd via dit topic. ik krijg al zadelpijn als ik er alleen maar aan denk, dus ik vind het een topprestatie die ik nooit zal evenaren.

Gefeliciteerd man.

heel goed gedaan!
respect hoor!!

kon jammer genoeg niet bij vertrek zijn vanwege werk
maar heel veel respect!

Top prestatie!

Klasse

Onder tussen zul je al weer terug zijn van deze geweldige toch, maar ook ik wilde even laten weten dat ik het echt een super prestatie vind. Het is echt iets waar je later (en nu ook al) vol trots op terug kunt kijken.

Liefs Fleur.

het volgende fiets tochtje is van de efteling naar port aventura lerkker via de alp du hes dat is ook een uitdaging

Beetje laat maar ach... Ik heb nog wat plaatjes op groot formaat van je vertrek met mijn 400d geschoten als je die wilt moet je effe een pm sturen.
Petje af man

Fietsen naar Europapark – De Missie

Foto’s heb ik bijna niet gemaakt, behalve dat het tijd kost om steeds te stoppen is mijn camera ook niet van het pocketformaat dat je snel in je zak stopt. Voornamelijk een tekstuele beleving dus!

Dag 1: Toverland – Keulen

Het is vrijdag 23 mei 2008 als de stress toeslaat. Een organisatorisch foutje zorgde ervoor dat we bijna de tweede fiets niet mee in Toverland zouden gaan krijgen. Uiteindelijk kwam alles goed, maar ik sliep vrijdag pas laat, heel erg laat. Ik was stik zenuwachtig, en begon mij ook langzaam aan af te vragen waar ik in godesnaam aan was begonnen.

Zaterdag 24 mei 2008 rond een uur of zes gaat mijn wekker. Snel douche, de laatste spullen pakken en de fiets klaarzetten. Iets voor zeven uur rijdt Biggles de straat in, en samen beladen we de auto inclusief fiets. We tuffen door naar Breda waar we Hans ophalen, en dit trio rijdt vervolgens door naar Toverland om daar iets voor half tien als 1 van de eerste de parking op te rijden. Om tien uur worden we ontvangen door Lian en Joan aan de zijkant van het park. Ik mag een rondje door het park fietsen, althans, het buitenterrein, en dat is stiekem wel heel grappig! De mensen stroomde toe, en het werd steeds een beetje drukker. Kwamen die allemaal voor mij? *slik*

Dan begint het echt te borrelen in de maag, en voor ontspanning pak ik toch maar een ritje Troy mee. Als een beest jaagt hij heel even mij zenuwen weg, maar eenmaal terug op het Troyplein ging de tijd steeds sneller. Toen Toos aan kwam lopen en de speech van Lian begon werd het allemaal wel heel erg echt! Ik kreeg nog een prachtig uniek shirt mee, en met een goede duw van Toos werd het park uit gelanceerd. Op de hoek reed ik al gelijk verkeerd, door de zenuwen waarschijnlijk. Terug naar de Toverrotonde en de snelweg. Voor ik het wist had ik de eerste vijf kilometer in de benen en reed al gelijk verkeerd richting Tongeren in plaats van Venlo. Ach, ik ben nog knispervers, dus die paar kilometer extra boeit niet op het moment.

Met de drie ballonnen op de fiets rijdt ik op mijn gemakje richting de Duitse grens, ik passeer de Maas en rij langs het huis van een vriendinnetje die niet thuis was. Vervolgens verlaat ik Venlo, en in de bossen achter Venlo kom ik de eerste heuveltjes tegen. De reis gaat goed en na ongeveer een goede twee uur, en bijna dertig kilometer verder, kom ik in Leuth terecht waar ik tegen mijn reisgenoten tegenkwam. De ballonnen gingen van de fiets, ze veroorzaakte namelijk nogal wat windhinder. Maar ze gingen netjes in de auto voor de laatste dag! Mijn water werd aangevuld, en nog wat gegeten. Dave wilde het volgende stuk graag meefietsen, en samen vervolgende we onze weg richting Keulen. Tot aan het volgende dorp ging het helemaal strak volgens fietsschema, maar het dorpje erna konden we niet vinden, uiteindelijk zijn we een heel stuk lager uitgekomen, en vanaf daar terugkeert op de route.

Na ongeveer 80 kilometer staat de groep weer op mij te wachten. Dave vind het genoeg geweest, en dat is niet raar, want het heuvellandschap in sommige stukjes was ook niet altijd mis. In mijn eentje reed ik weer verder richting Keulen, want dat is het einddoel voor vandaag. Lang tijd ging de reis goed, slechts 1 keertje verkeerd gereden, maar snel de weg weer gevonden. Desondanks werd het later, en later en het begon langzaam te miezeren. Erg vervelend en demotiverend op zulke momenten. Uiteindelijk kwam ik in de voorsteden van Keulen terecht, maar daar liep mijn weg dood. Afgesloten, doodlopend en een privé weg zorgden dat ik op dat moment niet verder kon op de kaart.

Biggles was mijn redding, en vertelde hoe ik verder kon rijden. Toch vond ik het al dermate laat worden dat ik niet meer prettig op de fiets zat. We spraken een plek af ongeveer tien kilometer van de plaats waar ik had moeten zijn. Uiteindelijk kon ik de ophaalspot niet vinden, en hebben ze mij ergens gevonden in een dorpje in Keulen Noord. Daar ging de fiets op het rek, en reden we naar het hotel. Opgefrist, schone kleren aan en daarna nog nooit zo enorm genoten van een bord pasta bij de Italiaan. Het liep tegen middernacht toen we waren uitgegeten en wat hadden gedronken. Ik ging snel mijn bedje in, morgen wacht een nieuwe dag, en dan komen we in de mooie stukken van de Rijn terecht!

De eerste dag werd afgesloten met ongeveer 107 kilometer op de teller.

Dag 2: Keulen – Koblenz

Met de ervaringen van gisteren hadden we besloten om vandaag vroeger te vertrekken. De gemiddelde snelheid lag niet hoog namelijk, en dat kwam voornamelijk doordat we vaak tijd verloren met de weg zoeken, een stukje pauze tussendoor, stadsverkeer en nog vaker de weg zoeken en vragen. Daarom wilde we proberen om vandaag voor tien uur al te vertrekken. Helaas lukte dat niet.

Om de kilometers in te halen die ik had verloren op de eerste dag besloten we dat ik vanuit het hotel in Keulen Zuid naar het centrum zou fietsen, en vanuit daar richting Koblenz mijn route zou vervolgen. In een minuut of twintig stond ik later voor de Dom in Keulen. Ik was er nog nooit geweest, maar wat een prachtig mooi bouwwerk is dat. Ik was sowieso nog nooit in Keulen centrum geweest, maar ik ga daar deze winter absoluut een keertje terug. Wat een gezellige stad om doorheen te fietsen! We hebben ontbijt genuttigd in een eettentje in het station van Keulen. Daardoor verloor ik alsnog wel tijd, en vertrok pas tegen half elf naar Koblenz toe. In mijn hoofd zat een korte dagtocht, met een transfer naar Cochem halverwege de dag om daarna een stuk Moesel af te fietsen.

Vanuit het station zit je zo bij de Rijn, en dan is het bijna alleen maar de bordjes naar beneden volgen. Het was zondag, en het was erg druk langs de Rijn. Maar de moeite begon zich te belonen. In de verte kwam ik een (hoofd?)kantoor van DHL tegen dat in Bonn staat. Maar vanaf dat punt beginnen ook langzaam de heuvels hoger te worden, en het landschap ruwer. De omgeving begon zich te ontpoppen als prachtig schouwspel, en dat zou de komende 1,5 dag alleen maar mooier en mooier worden. Onderweg kwam ik de ploeg weer tegen, en elke keer vol overgave mijn bidons bijvullen, en de fiets nakijken. Het zijn echt helden geweest al die dagen! Zonder hun had ik nooit in Rust aangekomen.

Toen Bonn voorbij was begon de omgeving zich voor te doen als het nieuwe Faller/Marklin boekje. Het mooiste was misschien wel toen ik ergens een landtong in de Rijn voorbij had gefietst, uitkijkend op de volgende bocht waar net een ICE trein mijn richting op kwam gereden, en in de rijn lag een stoomboot die begon te toeteren. Waanzinnig mooi, en zoiets valt ook absoluut niet te beschrijven wat er dan door je heen gaat. De natuur en de omgeving zijn zo verschrikkelijk mooi dat je gewoon weigert te plassen, zelfs als je moet. Papiertjes en rommeltjes van eten dat je opmaakt onderweg stop je terug in je tas, want als er iets niet goed voelde was het om het op straat achter te laten, zelfs niet in de vuilnisbakken die ervoor stonden. Bij Bad Breisig, een kilometer of zeventig verder, zat de volgploeg op een terrasje te genieten van een natje en een droogje. Op dat moment hadden we eigenlijk de transfer moeten maken naar Cochem, nabij Klotten, om daar verder te fietsen. Echter zat ik er op dat moment eventjes doorheen. Gelukkig had de volgploeg voor mij de keuze gemaakt dat we de transfer niet gingen maken, en de Rijn bleven volgen. Na een goed uur pauze stapte Fred en ik op de fiets. Fred heeft waarschijnlijk niet geweten dat het op dat moment nog veertig kilometer tot Koblenz zou gaan worden. Ook hier bleef de Rijn prachtige natuur bieden, en de eerste 15 kilometer vlogen voorbij. Maar aan het eind van de dag gaan dingen toch wat moeizamer, en soms even een extra stukje rust inlassen.

Pas toen we bij Koblenz aankwamen besef je dat de stad groter is dan enkel de Deutsche Eck en de Rijn, want we hebben nog een heel wat kilometers in Koblenz zelf gemaakt. Het hotel lag aan de andere kant van de Rijn, en dus moesten we met de brug de rijn over. Erop was geen pretje, eraf was heerlijk. Uiteindelijk moe, heel moe, maar heel voldaan stopte we langs de oever van de Rijn bij het hotel. Een kamer met Rijnview! Mooier kon ik de volgende ochtend niet wakker worden!

De tweede dag werd afgesloten met ongeveer 110 kilometer op de teller.

Dag 3: Koblenz – Alzey

Op papier zou dit de zwaarste etappe worden, de praktijk ging iets anders uitwijzen.

’s Morgens worden we wakker met uitzicht op de Rijn. Douche, ontbijten en pleiten was het motto, en zo kon ik voor het eerst stipt negen uur vertrekken vanaf het hotel. En dat gaf vleugels blijkbaar. Het was ideaal fietsweer. Een graad of zestien, weinig wind en een fantastische omgeving. Boppard op twintig kilometer, en binnen het uur raasde ik al door Boppard. Op naar de Lorrelei, die nog wat verder ligt dan die 20 kilometer. Na Boppard volgde Sankt Goar en daarna de Lorrelei! Inmiddels ruim veertig kilometer op de teller vlogen de kilometers voorbij. Het fietspad langs dit stuk Rijn is heerlijk. Wel een beetje saai dat de autoweg er direct naast ligt, maar dat geeft verder niet. Het uitzicht blijft verbluffend, behalve de Lorrelei, dat was echt een afknapper. Een klein beeldje, ala de Kleine Zeemeermin, was alles. De rots van de Lorrelei was echter wel weer prachtig. Een massief stuk rots en de rivier die in Koblenz nog superbreed was is dat niet breder dan 113 meter. Maar wel 25 meter diep, en is daardoor niet alleen het smalste stukje Rijn, maar ook het diepste. Als je de waterverplaatsing door de Rijn ziet snap je overigens ook wel dat het hier echt diep moet zijn, want anders krijg je nooit die brede rivier terug in Koblenz.

De schepen rond de Lorrelei worden met lichtsignalen doorgelaten, hoe het werk, geen idee, maar het zag er wel grappig uit! Het toerisme viert hier ook hoogtij dagen, en de tijd van West Duitsland was voor mijn gevoel goed merkbaar door de vele Amerikaanse vereringen die je her en der wel vind. Uiteindelijk na vier uurtjes lekker doortrappen, soms een pauze en soms gewoon even ordinair genieten kwam ik om één uur aan in BingerBrucke. De volgploeg was er nog niet, die liepen zich nog te vermaken in Sankt Goar. Gaf mij de kans om het volgende stuk van de route te verkennen. We zijn de Rijn hier verlaten, en een stuk door het landschap gaan fietsen. Oftewel, de heuvels in!

Dave ging weer een stuk meefietsen, en de eerste echte, echte beklimmingen in Duitsland waren een fiet. Een licht verzetje naar boven toe, en flink tandjes bijten. Maar eenmaal boven word je dubbel beloond met een heerlijk uitzicht, en een weg die ook weer een stuk daalt. De eerste tien kilometer vlogen dus voorbij, en het ging allemaal heel erg lekker, ondanks de heuvels en 2,5 dag fietsen in de benen. Pas toen we op de route de hoek om moesten slaan ging het steeds slechter, niet vanwege conditie of materiaal. Maar gewoon omdat de fietspaden hier een stuk slechter zijn dan langs de rijn. Na heel veel moeite te hebben gehad weer op een fietspad te komen zaten we eindelijk weer op de route, maar tot aan het volgende dorp. Daar stopte het fietspad, en werd het zoeken geblazen. Via een wijnrank, en een grasveld kwamen we terug op een stukje weg waar we weer mochten fietsen. De borden met Alzey verschenen als fietsbordjes, en ik had dus weer frisse moed. Helaas ging het een dorp verder dan toch weer mis. De fietsroute stopte ergens, of het fietsbordje was spoorloos, maar we hadden over een autoweg gemoeten waar de auto’s echt liepen te scheuren, heuvelopwaarts. Ik vond het niet meer verantwoord om verder te gaan, en heb besloten het hier vandaag bij te laten. De verloren kilometers maken we de vierde dag goed door iets hoger op de Rijn te gaan beginnen. Geen heuvels, maar wel veilig fietspad

De derde dag werd afgesloten met ongeveer 90 kilometer op de teller.

Dag 4: Worms – Neuberg am Rhein

De vierde dag had geen vliegende start, we reden verkeerd naar het vertrekpunt en het zou vandaag bloedje heet gaan worden. Hans begon met meefietsen, en al snel zagen we een bordje met de fietsroute naar de rijn. Dat was in eerste instantie geen tactische zet, want het ging over hele krappe en smalle landweggetjes waar asfalt of steen nog niet uitgevonden is. Voor Hans was het spannend, en dit maakte het extra spannend. Toen we een slagboom waren gepasseerd kwamen we op een mooi breed pad dat ons richting Ludwigshafen zou voeren. Het ging in een redelijk tempo, maar het was al duidelijk dat de temperatuur snel zou gaan toenemen. In Ludwigshafen water en eten bijgevuld, en daarna in mijn eentje verder de reis voortgezet. De weg ging naar Speyer, waar de rest het Techniekmuseum bezocht.

Het zouden 3 lange uren gaan worden, het was zwoegen, afzien en veel vaak even doorzetten als je het niet meer zag zitten. Het gevoel wanneer de Dom in Speyer opduikt is dan ook onbeschrijfbaar, en vreselijk moe en pijn in mijn gat kom ik aan bij het techniek museum. Na een pauze van een goed uur stap ik tegen vier uur weer op de fiets voor de laatste 50 kilometer van de dag. De temperatuur was weer aan het afnemen, en het was daarom weer een beetje aangenaam om te fietsen. Toch begon de pijn in het achterwerk toe te nemen op deze vierde dag. Echt lekker ontspannen fietsen was er dus niet meer bij, en het bleef bij zwoegen en veel water drinken.

De route is niet meer zo spannend, het lijkt allemaal op elkaar, en je fiets niet meer langs de rijn, maar veel langs de oevers en uiterwaarden die ernaast liggen. En aangezien die cirkelen fiets je voor je gevoel heel veel kilometer terwijl je rechtdoor nog geen 5 kilometer hebt afgelegd. Allemaal heel demotiverend, en de gedachten om de handdoek in de ring te gooien zijn deze dag meermaals opgedoken. Ik weet ook niet meer wat mij wel op de been heeft gehouden, maar het was afzien, zwaar en vermoeiend.

Uiteindelijk bereik ik om kwart over acht het dorpje Neuberg am Rhein. We zitten op de rand van de Franse grens, en morgen staat er nog maar 1 dagje op het programma. We zijn er bijna, we zijn er bijna…

De derde dag werd afgesloten met ongeveer 110 kilometer op de teller.

Dag 5: Neuberg am Rhein – Europapark

Het is de laatste dag. Vermoeid, maar wel met een mooi gevoel stap ik uit bed. Ik ben weer net zo zenuwachtig als de eerste dag, maar vandaag gaan we iets waarmaken waar al die maanden voorbereiding in hebben gezeten.

’s Morgen om negen uur vertrekken Marij en ik naar Europapark. Marij wilde een stukje meefietsen, en als bijna 60 plusser kan Marij dat niet zo lang Daarom bleef de volgwagen dichtbij, maar tot ieders verbazing hebben Marij en ik het langer volgehouden dan gedacht. Na ongeveer 5 kilometer rijden we Frankrijk in en word het Gutemorgen vervangen voor Bonjour. Het eerste dorpje in Frankrijk is voor Marij het eindpunt, maar voor Biggles gaat het pas beginnen. Samen we fietsen ruim zestig kilometer verder naar Straatsburg. Het tempo lag in de eerste twee uur van de tocht enorm hoog, maar ook vandaag ging de hitte weer parten spelen. Onderweg regelmatig even gestopt om wat te drinken, te roken, benen strekken en mijn kont wat rust gunnen. Want fatsoenlijk zitten zat er echt niet meer in op dat zadel, en ongeacht hoe je zat, het deed gewoon pijn.

Rond 1 uur stoppen we voor een half uurtje in een dorpje in Frankrijk. We drinken wat, ik sms wat naar het thuisfront en op zulke momenten is het gewoon fijn dat er iemand met je meefietst. Ik zat er mentaal wel doorheen, en met de gedachte dat Straatsburg nog 26 kilometer was maakte het er niet beter op. Ik had er die dag al ruim 50 opzitten, en Straatsburg is nog geen Europapark. Ik zou er die dag dus nog minimaal 75 moeten gaan fietsen. De heetste uurtjes van de dag gingen langzaam, heel langzaam voor mijn gevoel, maar het was echt zwoegen en afzien. De omgeving werd minder interessant doordat de rijn hier is gekanaliseerd met hoge dijken waar je helemaal niets meer van ziet. In de bossen voor Straatsburg dreigt het heel even mis te gaan. Alle dagen heb ik al enorm last van de kleine vliegjes die in de bosjes langs het water met grote zwermen rondvliegen. Maar in de bossen slikte ik ongeveer een hele stamboom in, die er niet meer uitwilde. Een enorm hoestaanval was het resultaat, en geloof mij, vliegen eten is geen pretje!

Uiteindelijk bereiken we tegen drie uur Straatsburg, en via de Port du Europa fietsen we weer Duitsland in. In Kehl is de rest aanwezig, en lunch ik wat. De laatste etappe staat voor de deur, maar niet voor ik drie nieuwe liters aan water aan de fiets heb hangen. Ik rij door Kehl en omdat ik er bijna ben doet die pijn mij heel eventjes niets meer, maar als ik dan toch ergens verkeerd rij komt de pijn ook direct weer om de hoek kakken. Uiteindelijk kom ik weer op de goede route terecht, en moet een flink stuk door de bossen heen. Dorpjes vliegen voorbij, en nog steeds Rust of Europapark op de borden. Maar eindelijk in het enerlaatste dorpje een bordje met Rust! Heel eventjes dacht ik Silver Star te kunnen zien, maar het moet een illusie zijn geweest, want in het kwartier erna zag ik er niets meer van. In Kappel dook Europapark dan eindelijk echt langzaam op. Eerst Atlantica, toen EuroSat, de uitkijktoren en als laatste pas Silver Star. Maar boem, hij stond er ook ineens helemaal aan de horizon te prijzen. Vijf dagen ploeteren geeft de beloning. De volgploeg staat aan het begin van Rust te wachten. Ik trek mijn Toverland shirt aan, hang de ballonnen terug en fiets een rondje om het park. Dan fiets ik de tunnel in onder Silver Star, en ik ben er echt. Een emotie van blijdschap, vreugde, overwinning maar ook die pijn in de kont overvallen mij! Ik ben er gewoon, en heb waargemaakt waar ik heb geroepen! Naar Europapark op de fiets, het begon als een absurd idee, het was een absurd idee, en het blijft absurd, maar ik heb het hem mooi geflikt! En dat pakt nooit iemand meer van mij af!

De laatste dag werd afgesloten met ongeveer 125 kilometer op de teller.


Ik heb twee fantastische dagen in het park beleefd, dat verslag komt in de loop van komende week online!

Iedereen die heeft meegeleefd in dit topic, iedereen die heeft meegeleefd via de sms en telefoon bedankt! Jullie steun heeft mij mede erdoorheen geslagen, maar zonder de hulp van Michael, Fred, Hans, Dave en Marij was never nooit nietin Rust aangekomen. Zij zijn de echte helden voor mij, het enige wat ik deed was fietsen, hun deden de rest. Mijn dank is dan ook onvoorstelbaar groot!

En voor nu, nu ga ik eens verzinnen wat het volgende plannetje kan worden!

Suggestie: Naar Drievliet Fietsen? Ik wil wel mee

Super gedaan Michael! Helaas kon ik niet bij aankomst aanwezig zijn.. Maar super dat je het gedaan hebt. Een voorbeeld voor vele.

Leuk om jouw verslag te lezen, nogmaals gefeliciteerd!