Voor 23 mei stond Gardaland in de planning, een relatief klein park in het noorden van Italie. Het weer was magertjes, bijna de hele dag continu motregen, niet echt lekker weer om een pretpark te bezoeken.

Het park ligt een aardig eindje van de snelweg af. De wegen werden steeds obscuurder (smaller, slechter onderhouden) naarmate we dichterbij het park kwamen en we grapten er zelfs over dat we misschien nog een stukje over een zandpaadje moesten rijden. Dat de wegen niet echt geschikt zijn voor de toevoer van massa's mensen richting een park weten ze zelf blijkbaar ook al want ze waren bezig het laatste stuk weg te verbreden naar 2 stroken voor elke richting.

Bij het park aangekomen worden we door een mannetje het parkeerterrein opgedirigeerd. Het leek er op dat het allemaal goed geregiseerd werd, maar eenmaal op het parkeerterrein gaat ieder zijns weegs en parkeert waar men wil. Vervolgens lopen richting de ingang (nog een aardige wandeling), kaartjes kopen en het park in.

Het eerste wat ons opviel was dat we niet in een winkelstraatje terecht kwamen maar op een nietszeggend klein straatje dat eindigde in een T-splitsing. We namen daar in eerste instantie de weg naar links dat naar het kinder gedeelte leidt. We gingen onder een brug (schuilen) eens kijken op de kaart wat er allemaal te doen viel en gezien de regen wilden we vooral (overdekte) shows gaan bekijken. Nergens op de kaart/folder stonden de tijden van de shows dus besloten we om eerst eens een rondje door het park te gaan doen om te kijken wat er allemaal om welke tijd is.

Bij de riddershow aangekomen dwaalden we even van onze intentie om een rondje te doen en gingen Il Castello di Mago Merlino. We hadden gelezen dat er een Vekoma Mad House in Gardaland was en we waren uiterst benieuwd hoe 'Merlijn daagt de duistere machten uit' in het Italiaans klinkt. Dat antwoord moesten ze ons verschuldigd blijven, want het was dus niet het madhouse. In plaats daarvan was het een soort show met lasers en animatronics die erg goed in elkaar zit (helaas voor de niet-Italiaans-sprekers niet goed te volgen) en voor sommige mensen ook iets te beangstigend. Er zat namelijk een klein gezinnetje (moeder, vader en meisje van 2 jaar) voor ons, en het meisje klom steeds verder omhoog en vond een gaatje achter mijn rug om te zich te verstoppen voor de boze machten die Merlijn al dan niet uitdaagde. Het meisje was met geen mogelijkheid meer naar beneden te krijgen en wilde maar met moeite naast me gaan zitten in plaats van achter me, zodat haar vader nog een oogje in het zeil kon houden. Ze was erachter gekomen dat ze zich ook haar hand voor haar ogen kon houden zodat ze de "enge" animatronics niet meer hoefde te zien en dat was blijkbaar ook acceptabel. Samenvattend: de attractie is erg mooi gedaan en als er een opdondertje van twee jaar bij je in de buurt zit is dat een leuke bonus.

Wij vervolgden ons rondje en werden weer afgeleid op het moment dat we bij de river rapids kwamen. Erg mooi in elkaar gezet, gethemed naar de Africa/jungle. De ride is opzich niet spectaculair (weinig mogelijkheden om veel water binnen te krijgen, waar we deze dag wel dankbaar voor waren) maar wel HEEL erg mooi, getuige ook de foto's die ik ervan heb bijgedaan. Ik denk dat ik dit de mooiste rapids ride vind die ik ooit heb gedaan.

Vervolgens liep het al tegen twaalfen en aangezien ons ontbijt niet echt geweldig veel was besloten we maar om wat te gaan eten. We kwamen bij het Blue Tornado fast food restaurant terecht en hebben daar een Blue Tornado menu genomen, niet verkeerd als je van knakworst houdt.

Ons rondje ging verder en kwam langs de "Flying Island", een Pagode achtige attractie die we even hebben genomen om een mooi overzicht te krijgen van het park. Als je hier in gaat zitten, probeer dan een plaatsje te krijgen aan de linkerkant (vanaf de ingang gezien) want het apparaat staat in een hoek en alleen als je daar begint heb je van bovenuit een goed uitzicht.

Het idee van een 'rondje doen' begon al aardig te verwateren want het volgende wat we tegenkwamen was de Aquatic Show, een mooi in elkaar gezette show gemaakt met projecties en lasershows op een watergordijn en fonteinen. Vooral het dansen van het water vond ik erg mooi in elkaar gezet. Erg leuk om te doen als je even een rustpuntje (of, hoe paradoxaal ook, droogte) in je dag zoekt.

De volgende stop was bij La Valle Dei Re, een continuous darkride, gethemed naar de film en serie Stargate. Sommige stukjes een beetje leeg maar, maar wel mooi in elkaar gezet. Goed met lichteffecten gespeeld en de ride is nog best wel lang ook.

De volgende attractie de we vonden die binnen was, was de Corsari, een darkride in een bootje dat vertrekt vanuit een grote boot die in het water ligt. Ook deze darkride is weer erg mooi gedaan, dt keer gethemed naar piraten (waar hebben we dat vaker gehoord?) maar deze ride doet zijn dingetje voor elk bootje apart. Dus op het moment dat je een stukje binnenvaart is het donker, gaan de lichten aan, spelen de animatronics hun programmatje en als je wegvaart is het weer donker. Allemaal goed getimed en mooi in elkaar gezet.

Ondertussen liep het naar 2 uur en had ik nog in geen enkele coaster gezeten. Daar moest ik even wat aan gaan doen. De anderen hadden daar helemaal geen zin in en hebben een rondje door de monorail gedaan. De monorail is trouwens maar door de helft van het park en heeft maar 1 station. De coaster die op dat moment het dichste bij was was de Magic Mountain en dat is een gewone copy van de Python in de Efteling. Niet echt soepel en het weer maakte het er ook niet prettig op. Er zit een foto-shoot in maar ik keek er zo belabberd in (probeer je voor te stellen hoe jij kijkt als je het gevoel hebt dat iemand je met punaises aan het bewerken is), dat ik hem niet heb gekocht.

Nar een kleine zoektocht vond ik de anderen weer en zijn we richting de Ortobruco Tour, de kiddie-coaster gegaan. De anderen hadden hem al vanuit de monorail gezien, en waren na zorgvuldige telling tot een totaal van zes lifthills gekomen (4 serieuze en 2 kleintjes). Voor een kiddie-coaster een behoorlijk aantal. We hebben gezellig vier karretjes geclaimed (twee naast elkaar was toch wel iets te intiem) en na een wel grappige ride bleek dat bij de foto-shoot Bart en Ik samen wel leuk op de foto stonden. Dit is de enige foto die we die hele dag (een nieuw dieptepunt, maar 1 foto) hebben gekocht.

Vervolgens zijn we weer eens richting riddershow gegaan. Die was in verband met de regen in elk geval uitgesteld en misschien afgelast, dus daar werden we niet vrolijker van, vervolgens zijn we maar in het treintje gedoken waarvan het stationnetje toch in de buurt was. Het treintje is duidelijk niet bedoeld voor mensen met claustrofobie. Het enige dat we hebben gezien in de ride is dat de riddershow niet overdekt is (minpuntje in de regen) en voor de rest hebben we alleen maar tegen muren van planten aangekeken, een uitzicht wordt niet echt geboden. Omdat ze dat zelf ook doorhadden hebben ze op sommige plaatsen maar wat scenery neergezet die je uitsluitend vanuit het treintje kan zien.

De volgende stop was kiddie-land, om daar eens het echte mad house te bezoeken. Het zit verstopt onder een kunstmatige boom die er heel mooi uitziet. Het madhouse op zich is gewoon een standaard madhouse. Het draait rond en binnen is het droog.

Na het madhouse zijn we richting Ice Show gelopen. In Europapark hadden we ook al een ice show bezocht. Allebei zijn ze erg mooi, de show in Gardaland was naar mijn mening alleen wat serieuzer, waarmee ik bedoel: meer echt ijs dansen, heel gratieus, waarbij het in Europapark ook meer om theming draaide (dansers in Harry Potter kostuums, bijvoorbeeld). Ook deze show is de moeite van het bezoeken waard.

Nu liep de klok al behoorlijk door te tikken, en ik had de Blue Thunder nog steeds niet gedaan, Dit is een SLC van Vekoma die in principe een copie is van de El Condor, alleen zit er aan het einde in plaats van de hobbel omhoog een linksomdraaiende helix. Daarnaast zit er ook een foto-shoot in, en is elk treintje 10 dubbele zitplaatsen lang. Leuk baantje, het was ondertussen gestopt met regenen dus wat dat betreft was het ook prettiger. Hij rammelt alleen zo mogelijk nog harder dan El Condor dus je moet er wel goed inzitten. De anderen hadden ondertussen toch geen zin meer in een coaster dus Bart en Kees zijn de draaimolen ingegaan, en Ernst schijnt daar nog een foto van gemaakt te hebben.

Een attractie waar we nog nieuwsgierig naar waren was 'Tunga'. Dit bleek een water ride te zijn die rustig vaart door wat scenes uit Tarzan. Naar het schijnt is Tunga dus de Italiaanse naam voor deze jungle held. Ook wel weer grappig gedaan.

Ondertussen regende het al een tijdje niet meer. Dit gaf ons nieuwe moed om het weer bij de ridder show te proberen. Daar aangekomen zat de helft van de arena al vol, getooid met rode, gele en blauwe papieren kroontjes. Wat ook meteen opviel was dat er een cameraploeg aanwezig was en een presentator die zich gedroeg alsof hij de Italiaanse Carlo Boschart (of hoe je die naam ook spelt) is. Wat bleek: voor de ridder show moest er eerst nog een touwtrek toernooi van 4 teams van schoolkinderen worden afgewerkt. Hebben wij dat weer? Anyway, er werden drie wedstrijden touw getrokken, waarbij de presentator op de meest camera-geile manier tussen de koters doorbewoog (en er af en toe 1 een duw naar beneden gaf omdat hij tussen zijn gezicht en de camera in stond). Er kwam een winnaar uit, de camera ploeg ruimde op en de helft van het publiek, dat blijkbaar bestond uit vaders en moeders van de touwtrekkende kinderen hield het ook voor gezien. Erg motiverend voor onze middeleeuwse vrienden.

Vervolgens dus het hoofdprogramma van de riddershow. We werden opgewarmd door een soort nar die de papieren kroontjes ook aan de andere helft van het publiek uitdeelde. Wij zaten in het blauwe vak, kregen dus een blauw kroontje en waren derhalve aanhanger van de blauw uitgedoste ridder (of ridster, zelfs, zoals later bleek). Er werd een paar wedstrijdjes gejoust, wat met zwaarden gezwaaid, waarbij overigens de vonken er mooi van afvlogen, maar hier had ik toch echt wel het gevoel dat de ridders hun danspasjes aan het uitvoeren waren, het zag er niet overtuigend uit, jammer. Desalniettemin was het wel leuk om te zien, niet in de laatste plaats omdat onze blauwe heldin er best wel leuk uitzag.

Tegen de tijd dat we de arena verlieten was het alweer zes uur, sluitingstijd dus. We zijn richting parkeer plaats gelopen, hebben de auto gepakt, en ons vervolgens door het Italiaanse verkeer geworsteld. Al vrij snel hadden we besloten om tot net over de Franse grens te gaan en daar een Formule 1 Hotel te pakken. De reservering was snel gemaakt via de telefoon, en vol goede moed reden wij richting Turino om vanaf daar de Mont Blanc tunnel te pakken. Volgens het betere natte-vinger werk zouden we dan ongeveer om half 1 's nachts in ons hotel zijn. Het mocht alleen niet zo zijn. Bij de Mont Blanc tunnel aangekomen, bleek dat deze wegens werkzaamheden dicht was. Dat stond natuurlijk weer nergens aangegeven (we hebben er echt op gelet). Niet getreurd, we hoeven maar een kilometer of 15 of zo terug om vervolgens koers te zetten naar de P. S. Bernardo, oftewel de kleine Sint Bernard pas. Wij rijen, rijen, rijen in dat wagentje, op een gegeven moment staat er een bord 'Franco', wij dat volgen. We komen vervolgens op een soort brug terecht van 50 meter lang die qua constructie niet zo misstaan in een Indiana Jones film, die vervolgens weer uitkomt op de weg waar we net van hadden afgeslagen. Vervolgens maakt de weg een bocht naar links, en staan we voor een grote slagboom met 'Ferme' als opschrift. Voor de niet-Frans sprekenden onder ons, dit betekent 'Dicht', oftewel 'afgesloten', oftewel 'jammer, pech gehad'. Dat was dus de tweede mogelijkheid om Italie uit te gaan die ons niet was gegund. De volgende poging: de (grote) St. Bernard tunnel. Er stond bij de P. S. Bernardo dat die WEL open was (al durfden we dat bijna niet meer te geloven). Wij richting de G.S. Bernardo. Voordat we bij de grote St. Bernard waren hadden we wel weer een kilometertje of 15 moeten terugrijden en minstens zo veel moeten omrijden. Onze gebeden werden verhoord, want de tunnel was wonder boven wonder open. Na 27 euro te hebben betaald aan een Italiaans tolhuisje voor een tunnel die bijna geheel in Zwitserland (uh... we gingen toch naar
Frankrijk?) lag konden we dan eindelijk Italie verlaten. Het was ondertussen al behoorlijk laat... of vroeg, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Het duurde nog een tijdje voordat we in Zwitserland een weg vonden die een beetje behorlijk was (lees: een snelweg), en daarna koers gezet richting ons hotel in Albertville. Na een beetje zoekwerk zijn we daar aangekomen, het was ondertussen al weer bijna licht, en om ongeveer half 6 lagen we in ons bed. Het was me het dagje wel....

[ 26.08.2002, 23:53: Message edited by: Barbarella ]

Zo, heheh... dat was hem weer voor vandaag. Hetvolgende TR komt dus weer van Kees, over Walibi Rhone-Alpes. Hij is alleen deze week nog eens een weekje er tussen uit dus het kan eventjes duren.

Hmmm.. vandaag ruimte voor twee smileys...

Up!